رژه

وبلاگ آپدیت کردن با گوشی یه نوع مصیبته،اول مجبورم توی آفیس مطلبم رو بنویسم آخه فکر کن، تایپ یه انگشتی، بعد هم با کلی بدبختی کپی کنم و خیلی آروووم جوری که ریختش به هم نریزه تو بلاگفا پیست کنم.
فعلا هم لبتاپ و کامپیوتر ندارم.
کامپیوتر که همیشه با اون کار میکردم به اصرار خودم جمع شد، و از این بابت خیلی خوشحالم.کلا آدمی هستم که از شلوغ بودن محیط و زیاد بودن وسایل توش کلافه میشم.با اومدن خورشید کلی وسیله به خونه اضافه شد و اگه وسایل قبلی هم بدون تغییر میخواست وسط خونه بمونه جا برای نفس کشیدن هم نبود. الان خوشحالم که یه فضای حدودا دوازه متری کاملا خالی تو خونه هست که خورشید میتونه اونجا بدوه و بازی کنه و منم لذت ببرم از دلباز بودن خونه ام.
لبتاپ هم همیشه عصای دست آقای همسر بوده و هست و بدون اون کارش لنگه.هر چند که اول به نام من خریده شد ولی به کام آقای همسر بوده و هست و فقط اون اوایل یه مدت کوتاه دست من بود.برای همین اصلا دل خوشی ازش ندارم و اگه تو خونه هم باشه سراغش نمیرم.
اما موندم این مشکل رو چجوری حل کنم.این وبلاگ نوشتنه. معمولا تو خونه زیاد گوشیمو دستم نمیگیرم.یعنی فرصت نمیکنم چندان، اگه خونه مامانمم باشه فقط کافیه دو دقیقه کله ام بره تو گوشی که مامانم رسما دعوام میکنه که گوشی تو بذار کنار برو به بچه ات برس.
به نظرم دو تا کار فاخری که من با این دنیای مجازی دارم، یکی همین وبلاگ نویسی هست و دیگری هم عکاسی برای اینستاگرام.
توی عکاسی که پیشرفت چندانی نداشتم یعنی عکاسی کردن با گوشی یکی از همون مصیبت هاست و اصلا اونی که میخوای در نمیاد.
دومی هم که اینجوری حالا موندم چی کار کنم.این همه مطلب که میاد تو مغزم رژه میره رو چی کار کنم.
الانم که پست گذاشتم دخترم تو بغلم خوابه و من دست چپم رسما فلج شد